Beenderbreuken

Beenderbreuken

Als je, bijvoorbeeld, voorover valt op een uitgestrekte arm dan is er een impact op de beenderen en het bindweefsel van de pols wanneer je de grond raakt. De beenderen van pols en voorarm absorberen de energie van de val door wat mee te geven (te plooien) en nemen dan direct terug hun oorspronkelijke vorm aan. Is de kracht echter te groot dan breken de beenderen zoals een plastick lat welke te ver word geplooid.

Een gebroken been moet gefixeerd worden om verplaatsinge te voorkomen

Soorten beenbreuken .

De ernst van een beenbreuk is afhankelijk van de kracht welke de breuk veroorzaakte.
Wanneer het breekpunt van het bot slechts licht wordt overtreden dan treed eerder een barst op in plaats van een volledige breuk.
Indien de kracht echter zeer groot is, zoals bvb bij een auto ongeval, kan het bot versplinteren.
Indien het bot dusdanig breekt dat botfragmenten door de huid steken, of indien een wonde het gebroken bot blootlegt dan spreken wij van een open beenbreuk.Deze open beenbreuk is ernstiger dan een gesloten breuk omdat beschadiging en vervuiling kan optreden van het bot en de omliggende weke weefsels .Dit leidt vaak tot besmettingen welke moeilijk te behandelen kunnen zijn.

 

Behandeling van breuken .

Omdat breuken zeer pijnlijk zijn en je het getroffen lichaamsdeel zeer moeizaam of niet meer kan gebruiken wordt meestal zeer snel mediche hulp ingeroepen.
In sommige gevallen echter, kan het gebeuren dat je geen of bijna geen pijn hebt niettegenstaande een breuk is opgetreden.
Het is dan ook belangrijk dat je, bij een vermoeden van een breuk, zo snel mogelijk medische hulp opzoekt.
Enkel een RX opname kan uitsluitsel geven over een al dan niet gebroken bot.

Het is zeer belangrijk een gebroken been te immobiliseren.
Bewegingen in een gebroken of verplaats bot kan bijkomende letsel veroorzaken aan het bot, de nabijgelegen bloedvaten en zenuwen, of andere omgevende weefsels.
Eerste hulp bestaat er in het getroffen lichaamsdeel te spalken vooraleer enige medische behandeling kan gestart worden.
Tevens dient een eventuele open wonde bedekt te worden met een propere doek of verband.

 

Eens bij de dokter wordt gewoonlijk een gipsatelle aangelegd om verdere letsels te voorkomen, de pijn te verzachten en verder bloedingen tegen te gaan. Tevens zal er steeds naar gestreefd worden het getroffen lidmaat in de hoogte te houden om alzo de plaatselijke zwelling te voorkomen en tegen te gaan.

De radiologische opnames helpen ons te bepalen of er al dan niet een breuk is opgetreden en in bevestigend geval de aard ervan te bepalen.
Indien de breuk verplaatst is zal de orthopedist de breuk “ reduceren “, met andere woorden de fragmenten terug op hun plaats brengen.Een dergelijke reductie gebeurt onder plaatselijke of algemene verdoving.

De behandeling van beenbreuken volgt steeds dezelfde regel: de breuk moet hersteld worden en vastgehouden in een bevredigende stand tot genezing. En breuk heelt door nieuw bot (“ Callus “) te vormen welke de fragmenten overbrugt.

 

 

Soorten behandeling:

De specifieke behandeling hangt af van:

  • de ernst van de breuk$
  • het al dan niet open of gesloten zijn van de breuk
  • de aard van het gebroken bot (een wervelbreuk wordt anders behandelt dan een rib- of beebreuk)

De volgende behandelingen kunnen aangewend worden afhankelijk van het fractuur type:

1. Gipsimmobilisatie:

een plaaster- of kunstgips verband is de meest gebruikte behandeling omdat de meeste fractueren succesvol kunnen genezen door gipsimmobilisatie na eventuele reductie van de breuk.

2. Functionele brace:

dit type verband laat een beperkte gecontroleerde beweeglijkheid toe in de nabijgelegen gewrichten.
Deze behandeling is enkel toepasselijk op enkele breuken.

3. Tractie:

Tractie wordt in sommige gevallen gebruikt om botfragmenten te aligneren door een zachte continue trekkracht op het been.
De tractie wordt aangebracht met behulp van een kleefsysteem op de huid of door een metalen pin doorheen het bot aan te brengen.
Deze behandeling wordt soms gebruikt bij kleine kinderen of als voorbereidende behandeling voor een andere behandeling.

4. Open reductie en inwendige fixatie:

Met deze behandeling moet de orthopedische chirurg met een operatie de fragmenten terug op hun plaats brengen en vastzetten.
Er bestaan verschillende technieken welke gebruik maken van schroeven, pinnen, draden, staven of platen.
Met deze behandeling kan het bot meticuleus hersteld worden.
Omwille van het operatief risico en mogelijke postoperatieve verwikkelingen zoals infectiegevaar zal de orthopedische chirurg enkel overgaan tot inwendige fixatie als hij van mening is dat dit een beter resultaat zal geven dan een andere behandelingswijze.

5. uitwendige fixatie:

Deze behandeling bestaat erin dat boven en onder de breukhaard een aantal pinnen in het bot worden geplaatst, waarna de botfragmenten gereduceerd worden .De pinnen worden dan met elkaar verbonden door enkele metalen staven welke zich buiten het lichaam bevinden.
Deze montage maakt zo een stabiliserend uitwendig kader welke de botfragmenten op hun plaats houden zodat deze kunnen aaneengroeien .Nadat de fractuur geheeld is of wanneer een andere behandeling noodzakelijk blijkt wordt dit kader verwijderd.

Elk van deze technieken kan leiden tot een volledige genezing met goed gealigneerde botfragmenten en normale functie van de aanliggende gewrichten.
De keuze van deze behandeling is afhankelijk van de plaats van de breuk, het type en de ernst ervan evenals van de algemene toestand en de noden van het slachtoffer.

Uw orthopedisch chirurg zal met de pâtient bespreken wat voor hem in zijn toestand de meeste adequate behandeling is .

Eens de fractuur geheeld is zullen oefeningen, eventueel intensieve kinesitherapie, noodzakelijk zijn om de streek van de breuk te verstevigen en de mobiliteit van de omliggende gewrichten te herstellen.

Uw orthopedisch chirurg staat ter uwer beschikking voor advies en hulp in de opvolging van uw behandeling.

Oefeningen tijdens en na het genezingsproces zijn essentiëel voor een volledig herstel


Preventie van beenderbreuken